Hyves & ik

Je zou het overlopen naar de concurrent kunnen noemen. Het doet mij echter eerder denken aan ratten die een schip verlaten voordat het zinkt. Ik ben op zijn zachts gezegd niet geheel tevreden over de veranderingen van web-log.nl. En velen met mij. Daarom ben ik vanaf heden weg hier.

Maar natxfaxfarlijk blijf ik wel bloggen. Voortaan lees je me op Tessmania.punt.nl! Vxe9xe9l fijner, zeg ik je.

Uit pure nostalgie laat ik deze pagina echter wel bestaan. In ieder geval voor even. Ik moet bijna een traantje wegpinken bij het idee dat ik alles wat ik in ruim een jaar geschreven heb, hier achter moet laten. Het is een trieste zaak, maar soms moet je gewoon dingen achter je laten om verbetering te bewerkstelligen.

Your increasingly long embraces
Are they saying sorry or please?
I don’t know what’s happening, help me
I don’t normally beg for assistance
I rely on my own eyes to see
But right now they make no sense to me
Right now you make no sense to me
Kings Of Convenience – Sorry Or Please

Ik hou van de lente. Ik hou er vooral heel veel van om dan in de duinen op mijn rug op een bankje te gaan liggen terwijl Kings Of Convenience me bijna in slaap zingen, terwijl ik naar de schapenwolkjes en de langzaam zakkende zon kijk. Dat was dus wat ik gisteravond deed.

Ik lag daar zo even te relaxen en ging vervolgens kijken bij een van de beste bomen om in te klimmen in het hele duingebied. Ik geef eerlijk toe dat ik er zelfs even ingeklommen ben, gisteravond. Gewoon, for old time’s sake. Ik kon het niet laten. Ik klom in de boom en heb daarna nog wat quasi-artistieke foto’s gemaakt. Van de schapenwolkjes, van de bladeren van een boom tegen het zonlicht in, van het gras en van mijn door de laagstaande zon langgerekte schaduw op het gras.
En die foto’s wil ik je niet onthouden. Klik op de foto’s voor grotere versies!

Ja hxe1llo!

Ze hadden me echt niet hoeven verhuizen als ik dit zo zie. Ik vind dit drie, vier, vijf keer niks en ik godzijdank had ik deze site al een tijd gereserveerd, dus ik kan zo weg als ik dat wil.

En dat is precies wat ik ga doen als ik dit morgen nog steeds zo vervelend vind. Ik wacht het nog hxe9xe9l even af. En anders is het finito na 201 logs. Schandalig..

De wind door mijn haren, de zon op mijn gezicht. Ik kijk om me heen en zie gras met de wind meedeinen, groene bomen en een eenzame zwaluw die boven mijn hoofd door de lucht buitelt. In mijn oren begint Damien Rice te zingen..

What I am to you
Is not real
What I am to you
You do not need
What I am to you
Is not what you mean to me
So give me miles and miles of mountains
And I’ll ask for the sea

Hxe9xe9l even zit ik daar, bovenop die heuvel, met mijn gitaar. Ik speel het nummer Volcano voor de bomen, voor het gras en de twee postduiven die zich met moeite door de storm weten te worstelen. Ik zing de tekst en de wind stopt met waaien. Het is windstil. Het is warm. De zon gaat onder.

Dan herinner ik me dat ik eigenlijk niet zoveel kan met mijn gitaar, en een zangstem om hits mee te scoren heb ik ook niet. Jammer. Ik zit daar nog even, gewoon stil. Ik denk na. Ik denk na over wat er de afgelopen tijd gebeurd is, wat er komende tijd nog gebeuren zal..?

Ik kan er geen woorden voor vinden. En ik wou dat ik alles wat ik dacht recht uit mijn hart op kon schrijven. Zonder ijdelheid, zonder komma’s, zonder punten en zonder rode draad. Dat ik gewoon een vage aaneenschakeling van woorden op papier zet, er “Mijn gedachten” boven zet en dat bijna niemand er iets van zou snappen. Ik zou er trots op zijn.

Damien Rice wordt opgevolgd door Daft Punk met Emotion. Ik merk ineens dat het best koud is in de harde wind. Ik blijf nog heel even zitten en fiets dan maar weer richting huis. Mag het lente worden? Zomer?

Ja, log nummer tweehonderd. Ik vier er geen feestje om, maar U bent natuurlijk van harte welkom als u morgen of overmorgen even langs wilt komen met een bloemetje ^^

Well, life has a funny way
Of sneaking up on you
When you think everything’s okay
And everything’s going right
And life has a funny way of helping you out
When you think everything’s gone wrong
And everything blows up in your face
Alanis Morissette – Ironic

Ik sluit me voor honderd procent aan bij het bovenstaande citaat. Ik ga niet in details treden, maar is het leven niet ronduit belachelijk op sommige momenten? Net als je denkt dat het niet gekker kan, bewijst het leven je het tegendeel.

Je geeft iemand in een niet nader te bepalen vervelende situatie het advies om iets te doen en de andere mogelijkheden vooral uit te sluiten. Het is rot voor die andere persoon, maar gelukkig zou het niks voor jou zijn om ooit in zo’n situatie te belanden. Natuurlijk niet. En een paar dagen later zit je zelf in de situatie. Het enige dat je eigenlijk echt wilt doen is doen wat je die andere persoon zo hebt afgeraden. En jij met je stomme kop maar denken dat je een makkelijk op te volgen advies klaar had liggen.

“Wat betekent dat?” vroegen ze dan, wijzend naar mijn hals waar een klein, glimmend, Chinees symbooltje aan een zilveren draadje hing. “Liefde”, zei ik glimlachend, terwijl mijn hand naar het hangertje reek. Het enige kettinkje dat ik vrijwel altijd omhad. Van anderen kreeg ik uitslag, of ze stonden niet bij bepaalde kleding, maar het Chinese hangertje sinds een jaar of vier altijd om mijn nek. Het hoorde bij mij. Het liefst deed ik het nxf3xf3it af, want ik was bang het kwijt te raken.

En toen werd ik gisteren wakker. Het was weg. Het lag niet tussen mijn lakens, niet in de badkamer, ik had het niet met mijn kleding mee de wasmand in gegooid. Misschien lag het wel in een plas ergens op straat in de modder. Misschien in Heiloo, misschien in Heemskerk.

Het vreemde was dat het me niet veel kon schelen. Het kettinkje kon overal zijn en ik ging niet eens zoeken. Ik had gedacht dat als ik het ooit kwijt zou raken, ik in paniek alles overhoop zou halen om het te vinden en niet zou ophouden tot het teruggevonden was of ik een soortgelijk exemplaar op de kop had kunnen tikken.

Niet dus. Het hangertje dat ‘liefde’ betekende is weg. En ik ga er niet eens naar zoeken.

Ik wil mijn punt over de duinen uit de vorige log ondersteunen, dus om even in clichxe9s te vervallen: soms zegt een foto meer dan duizend woorden. Zie hier:

Boven me beweegt het bladerdek zachtjes in de zomerbries. De bladeren doen hun best de zon buiten te sluiten, maar hier en daar breken er toch wat stralen door die een fel licht laten schijnen over de varens en het pad.

Hoewel ik overal gekwetter en gefluit hoor, is er geen spoor van een vogel te vinden. Af en toe hoor ik een koekoek zijn naam roepen. Als ik me bedenk wat ‘koekoek’ voor soort woord is, ben ik best trots dat ik het onthouden heb. Ik weet zelf nog hoe je het schrijft; het woord koekoek is een onomatopoeia. Een woord dat klinkt als het geluid dat het maakt. Net zoiets als de woorden kedeng, keboem, kukeleku en hik.

Ik fiets door. Muziek klinkt in mijn oren en ik probeer om niet mee te zingen, want het stikt van de vliegjes en de beestjes in de duinen, en die zijn al vervelend genoeg als ze niet achter je kiezen zitten. Ik zet mijn zonnebril op. De hele wereld ziet er altijd mooier uit met mijn zonnebril. De lucht is blauwer, de mensen hebben een mooier kleurtje en het hele bos krijgt een nog diepere tint groen. Alsof ik in zo’n perfecte filmwereld rondloop..

Ik houd van de duinen. Ik houd van het bos, van het strand en van de zeelucht. Ik geniet ervan om op een zonnige zondagmiddag alleen door de duinen te fietsen, ook al ben ik daar wel eens achtervolgd door een enge man. Ik vind het heerlijk om tussendoor even te stoppen en naar de karpers in het waterwingebied te kijken, of even verderop in een vogelaarshutje te naar de aalscholvers, de zwanen, ganzen, futen en meeuwen te gaan zitten kijken.

Soms vraag ik me af of ik nou eigenlijk op kamers wil. Ik zie mezelf al zitten, alleen in Amsterdam. Het is stil, op het geraas van de auto’s om me heen en ik verlang naar het strand. Ik verlang ernaar om niets te horen dan het geruis van de branding en de wind langs mijn oren. Ik kijk naar buiten en zie grote, grijze gebouwen en veel verkeer. Nee, denk ik dan. Doe mij maar de duinen.

Drag the shine off your stool and leave me, its raining outside
Catch your life through some strange indifference, I dont want lullabies
Paralysed on parade and ready to drop, you know
Amazed and a mess, you may just stop me and go
I Am Kloot – Untitled #1

Ik hang als een dweil achter mijn computer. Al sinds tien uur vanochtend ben ik me er ernstig van bewust dat ik moet leren, schrijven en blokken wil ik de tentamens volgende week halen. Maar ik kan mezelf niet tot actie overhalen.

Van zaterdag op zondag sliep ik drie uurtjes, waarna mijn rust plots verstoord werd door de wekker die om vier uur afging en een dertienurige werkdag inluidde. Dat klinkt als een ware hel, maar het was leuk, het was fijn en ook wel erg zanderig. Moe was ik natuurlijk wel toen alles achter de rug was gisteravond, maar ik had een gezellige dag gehad en was (ook niet onbelangrijk) 100 euro en een paar nieuwe contacten rijker.

En nu ben ik kapot. Ik staar wezenloos naar het scherm, zit een beetje te wachten op interessante mensen die online komen. Dat dat niet gebeurt, besef ik me natuurlijk ook wel; voor de meeste mensen is school of werk een meer gangbare maandagactiviteit dan het onderhouden van msn-contacten.

Ik zet koffie en kom er een halfuur later achter dat ik vergeten ben om het in te schenken. Ik bedenk me dat er nog een verslag ligt te wachten om geschreven te worden, maar drie uur later staat er nog geen letter op papier. Onbewogen ligt het boek “English Syntax And Argumentation” me de hele dag al met een figuurlijke vileine grijns aan te staren.

Okxe9, ik drink nu die vier koppen koffie op en ik ga aan de slag. Echt.